In stilte

Ik las In Stilte uit van Jan Hendrik Bakker.
Dat deed ik al een paar dagen geleden en ik ben ondertussen al begonnen in een ander boek.

In stilte of filosofie van de afzondering.

Waarom trekken mensen zich terug uit het publieke openbare leven om als kluizenaar te gaan wonen en leven en werken.
Wat is de reden?
En waarom keren de meesten uiteindelijk ook terug.

Jan Hendrik Bakker beschrijft een aantal kluizenaars en benoemt wat hun drijfveer was en hoe hun levensverhaal afliep. Het zijn allemaal mannen. Vrouwen zijn niet zo geneigd zich af te zonderen.

In deze tijd is afzondering bijna onmogelijk, maar toch verlangen er mensen naar en zou het verrijkend kunnen zijn in deze wereld van individualisering. We willen VRIJ zijn, authentiek zijn, betrokken zijn, maar het wil maar niet lukken. De media, het internet, de economie (die moet draaien), facebook, ...weerhoudt ons hier allemaal van (ook al willen velen dit niet toegeven).
Hoe kun je leven zonder facebook? Ik doe het ondertussen al bijna drie jaar zonder probleem !
Men kijkt naar de buren en men denkt dat die dure auto broodnodig is !
Hoe komen we hier onderuit?
Hoe kunnen we echt leven?

In dit boek maakte ik aantekeningen en ik ga het zeker nog eens herlezen.

Mijn leesvoer bestaat de laatste tijd weer uit boeken die mij interesseren naar het leven toe dat ik zelf zou willen leven.

Momenteel lees ik ook Het klein verzet van Tine Hens.
Het gaat over van alles, maar ook begin bij jezelf. Begin klein.

Maar ook het boek van Thomas Siffer en The Low Impact Man liggen te wachten.

Ik stel mezelf opnieuw levensvragen en probeer te leven naar de manier die ik zelf zou willen.
Niet gemakkelijk in een groot gezin als het onze met tieners, lagereschoolkinderen en zelfs nog een baby van 12 maanden.
Een paar jaar geleden (zo rond 2009)ga ik al een draai aan mijn leven, maar zo in 2013 ongeveer herviel ik weer in oude gewoonten en meer materialisme opnieuw.
Dit kwam bij mezelf door een gevoel van me fysiek niet zo goed voelen en familieproblemen.
Een tijd geleden verzoop ik weer in de spullen die me een erg slecht gevoel gaven.
Gelukkig ben ik in actie geschoten ook al mede door een ander boek.
Boeken kunnen wel degelijk je leven veranderen !!

Sinds de geboorte van Fee (mei 2015) is er weer een ommekeer voelbaar.

Dit soort boeken lezen hoort erbij.
Ik wil mijn leven leven op mijn eigen manier en dit helpt mij.
Gelukkig bleef ik altijd bij LETS bijvoorbeeld.
En ik woon nu in een straat waar kinderen met elkaar op straat spelen.
Dit hoort bij de verandering.

Planten is het volgende trouwens. JUST DO IT ! is een ferme slogan en dat ga ik doen.

'Maar' 2 boeken uitgelezen in mei

Boy van Wytske Versteeg

en

Opgeruimd ! van Marie Kondo

las ik uit in mei.

Opgeruimd ! veranderde een klein beetje mijn leven. In die zin dat ik het mij eindelijk lukt om GOED op te ruimen en ik nu effectief resultaat zie in mijn huis.
Haar manier is redelijk simpel en ik heb er ook al verschillende keren over geschreven op Gekwek.

Het is waar dat ik dankzij dit boek dat ik uitgelezen heb, maar dus bijna dagelijks opnieuw herlees (stukken in het boek!)een manier gevonden heb en nu ook beter weet wat ik wil.
Er zijn ook zaken die ik nooit deed, maar die voor mij zo goed werken.
-Handtas uitladen elke avond en weer inladen 's morgens want mijn handtas was altijd één rommelbak en dat is nu eindelijk voorbij.
-Kleingeld niet in een pot oppotten of in een bakje, maar meteen weer de geldbeugel in en uitgeven dus.
-Stylo's, speldjes, sleutels, borstels, ...alles een vaste plaats en terug leggen op die plaats.
-Doe kledij, schoenen, decoratie, ...WEG waar je niet blij van wordt (of die compleet nutteloos zijn)
-Doe reserveknopen weg van kledij wanneer je nooit of te nooit een knoop aannaait
-Breng kledij en spullen die je niet meer nodig hebt meteen naar de kringloop of het containerpark

En ik kan zo even door gaan.

Doordat ik uren en uren en uren gespendeerd heb aan de opruimmanier van Marie Kondo heb ik ook deze maand weer minder gelezen, maar dat is niet erg want ik heb nu ook een mooi overzicht van de boeken die ik heb en boeken waar ik blij van wordt.
Ik vulde ongeveer tien kratten vol boeken die het huis uit zijn gegaan.
Ook mijn hele collectie van Stephen King en Dean Koontz. Zelfs mijn boeken van Connie Palmen en Ischa Meijer. Wanneer ik ze wil herlezen ga ik wel naar de bib.
Alleen I.M. van Connie Palmen wou ik houden, maar mijn favoriete boek van haar blijkt 'verdwenen'. Wellicht ook meegenomen uit mijn boekenkast in het oude huis.
Weer een boek dat ik opnieuw wil kopen.
Net als Een tevreden Leven. Dit leende ik ook uit via Lets, maar kreeg het nooit meer terug.
Dat heb ik ook opnieuw gekocht.
Ik zal nu wel voorzichtiger worden met het uitlenen of achterlaten van mijn boeken :-) want de boeken die ik nu heb zijn mijn allerliefste boeken.
Ik hou dus maar één boekenkast over. Onze ingebouwde boekenkast in de woonkamer.

Ik ben benieuwd wat ik in juni ga lezen.
Momenteel lees ik In Stilte en ik ben ook aan het popelen om Het klein verzet van Tine Hens te lezen.

Opgeruimd ! deed weer meer dan mijn huis opruimen. Ik voelde mij veel beter en werd weer een beetje minder materialistisch.

Fijn weekend !

Opgeruimd

van Marie Kondo las ik gisteren uit, maar ik was al bezig met haar methode in de praktijk toe te passen.

Nadat onze tweede inboedel overkwam verzoop ik letterlijk in de spullen. Boeken, kledij, gerief, ...Niet dubbel, maar in drievoud en kledij waar ik niet van wist dat we dat nog hadden.
Af en toe kwam ik nog eens iets leuks tegen, maar het voelde meestal gewoon als ballast.

Ik had dus echt nood aan hulp, maar geen idee hoe ik het effectief kon aanpakken.

Gelukkig is blogland heel enthousiast over Marie Kondo en terecht.

Ik pas haar methode toe.

Opruimen per categorie.

Bv.1) Eerst je kleding en dan bedoelt ze alles. Ook handtassen, sjaals, ....
2)boeken 3) paperassen

Alles moet door je handen gaan en waar je niet blij van wordt MOET weg. Al kun je dat bij paperassen uiteraard niet, maar zo ver ben ik nog niet.
De kledij van mezelf en Tim deed ik al en er ging toch wel een vuilzak of vijf buiten.
Nu ben ik met de boeken bezig en ook hier heb ik ongeveer tien (!) kratten vol boeken die weg mogen. Ik heb ze niet geteld. Hoeveel boeken dat zijn ! Ik verkoop ze niet op kapaza omdat het te tijdrovend is en ik dan binnen een half jaar met nog minstens de helft van de boeken zit.
Via Lets ben ik er wel een paar kwijt geraakt en gratis op straat en een paar via dit blog.
Nog één doos boeken te gaan vandaag en ik ben er door.

Dan kan ik eindelijk aan de paperassen beginnen. De man zal blij zijn.

Voor mij is dit boek al erg nuttig geweest.
Want ook op het vlak op opbergen geeft ze tips.
Zoals geen hoopjes maken, maar opvouwen. Ik heb het wel niet met alle kledij kunnen doen omdat ik zoveel lades niet heb.
En ook gebruiken wat je hebt zoals schoendozen en ik heb toch een ladekast uit het andere huis kunnen hergebruiken in mijn badkamer.
Ik kocht ook wel één nieuw ding. Een grote rotan mand om in de badkamer mijn propere handdoeken op te stapelen..

Wel. Ik ben grote fan van Marie Kondo.
Haar boek verdiend dus wel alvast een plaats in mijn boekenkast net als de boeken van Karl Ove Knausgard, The Low Impact Man, de Japanse boekjes, IM van Connie Palmen en Een tevreden leven, enzovoorts....

Zo. Ik denk dat ik maar weer eens ga opruimen.

Boy

Ik las Boy uit van Wytske Versteeg.
Dit is het tweede boek geschreven door deze auteur/schrijfster.

Het gaat om de verdwijning van haar puberzoon, een geadopteerd kind.
Na een hele tijd wordt hij wel terug gevonden en kunnen ze hem begraven, maar daar neemt de moeder geen genoegen mee.
Ze wil weten wat er gebeurt is en hoe het zover is kunnen komen.
Ze stelt zichzelf een hele hoop vragen.

Hadden zij en haar man dan niet altijd het beste met hem voorgehad en het beste gedaan?
Was zij eigenlijk wel een goede moeder met de juiste gevoelens?
Zij gingen toch de ideale ouders zijn?
En kende ze haar zoon eigenlijk wel? Hij werd blijkbaar gepest en dat wist ze niet.
Waarom wist ze dit niet? Of wilden ze het niet weten?

En waarom pleegde hij zelfdoding of was het eigenlijk moord en wie is schuldig aan de dood van haar zoon?
De moeder gaat op zoek en komt zo in Bulgarije terecht bij een ex-lerares van haar zoon.
Ze wil de waarheid weten !

Ook haar huwelijk blijkt één grote luchtbel.

Roman over dood en verdriet en rouw.
Het maakt mij benieuwd naar haar eerste roman.

Brief aan Jef Geeraerts: 2

Hier kon je lezen dat ik Jef Geeraerts ooit een hele lange brief schreef en dat hij nooit de moeite heeft genomen om te antwoorden.

Ik las zijn interview in de Humo vorige week woensdag in het UZ Gent toen ik bij mijn zoon was.
De schrijver is daar vandaag overleden na een hartaanval.

Baby's aan de borst

Vandaag bij de populaire krant Het Laatste Nieuws (die ik enkel op zaterdag koop) mooie foto's en artikels over baby's aan de borst.

Supermooi die foto's en de artikels.

Moeder zijnde die heel erg voor borstvoeding is ben ik zooooo blij met dit artikel en zeker in deze krant !
Deze moeders zeggen heel herkenbare mooie dingen en dat kan ik alleen maar aanmoedigen.
Het spoort andere twijfelende mama's aan om toch voor borstvoeding te kiezen: de meest normale en meest logische voeding voor je kind!

Jammer genoeg zijn Fee en ik sinds een paar dagen gestopt met de borstvoeding. Dat ging gewoon vanzelf. Er zat geen plan achter. Ik had nog veel langer willen geven, maar binnen elf dagen wordt ze dus één jaar en ik gaf 's avonds en 's ochtends al een flesje. Ze dronk alleen nog 's nachts één tot vijf keren , maar sinds een paar dagen slaapt ze dus door 's nachts en bij mij geen borstvoeding meer.

Borstvoeding zou DE verplichte voeding moeten zijn voor je kind tenzij je echt niet anders kan.
En het valt ook op dat het meestal door de vroedvrouwen en hun heel deskundige raad dat het toch bij veel vrouwen uiteindelijk lukt om te voeden en lang te voeden.
Borstvoeding gaat soms niet vanzelf, maar voor je kind moet je blijven proberen vind ik.

Doris Lessing

Ik las Alfred & Emily van Doris Lessing.

Doris Lessing werd geboren in 1919 en kreeg pas in 2007 de Nobelprijs voor Literatuur.
In 2008 kwam Alfred & Emily uit.

Het verhaal gaat over haar ouders.
Het eerste deel van het boek is verzonnen. Doris schrijft hoe het leven van haar ouders er misschien had kunnen uitzien moest er niet die vreselijke oorlog zou zijn geweest.
Het gaat hier om de Eerste Wereldoorlog.
Ik vond dit eerste stuk eerder saai. Ze heeft een  ander leven voor haar ouders verzonnen, maar ik vind dat het dan wel wat spannender had mogen zijn.

Vanaf blz. 131 gaat het dan over het 'echte' leven van haar ouders en dat vind ik persoonlijk veel interessanter. Vanaf dan genoot ik van het boek, maar ik heb eerst die 130 bladzijden met wat tegenzin gelezen. Af en toe blijkt het dan toch de moeite om verder te lezen.

Zo is er haar moeder die mag studeren in die tijd, maar toch kiest om verpleegster te worden.
Haar vader speelt cricket, maar wil gewoon boer worden.

Haar ouders zijn jonge mensen wanneer de Eerste WO uitbreekt en haar vader moet gaan vechten.
Haar moeder verpleegt vele gewonden en beiden zien veel mensen sterven.
Deze oorlog tekende deze mensen zoals het voor zowat iedereen was in die tijd.
Ik las ook Oorlog en terpentijn waarin ook al iemand 'de liefde van zijn leven' verliest. Ik denk dat het in die tijd wel vaker gebeurde en de honderden jaren ervoor wellicht nog veel vaker.

Net hetzelfde is de ellende van de loopgraven en al die verspilde levens van die jongens/mannen. Dat raakt mij telkens weer. Hoe dat telkens weer naar boven komt: al die verspilde levens. Dat die mannen vonden dat het zulke jonge goede jongens waren, gewone jongens en dat ze gebruikt werden als kanonnenvoer. Een vuile oorlog, maar zijn niet alle oorlogen dat.
En dat het 'toeval' was dat jij levend uit die oorlog kwam. Meestal doordat men gekwetst raakte.

 Doris Lessing heeft ook veel kritiek op ALLE oorlogen en spreekt er zelfs over dat vele mannen gewoon oorlog willen/wensen. Ook haar broer vocht in de oorlog  en haar zoon. En zij zegt dat ze genoten van hun verhalen. En dat ze dit vaker van mannen hoorde.

Doris Lessing heeft veel last als kind van de bagage die haar ouders meedragen uit die oorlog.

Uiteindelijk groeit ze grotendeels op in Afrika, nabij de Rimboe op een boerderij.

Met een moeder die heel beschermend is en er moeite mee heeft dat haar kinderen zich alsmaar willen losscheuren van haar en een zieke vader die veel interesse heeft in de natuur.
Haar moeder is nochtans erg geliefd bij de 'inboorlingen' , maar ook bij andere mensen.
Typisch voor kinderen, maar voor Doris als kind onbegrijpelijk.
Wat mij trof is dat haar moeder haar kinderen wel heel graag gezien moet hebben. Ze bleef vanuit Rhodesië bestellingen doen naar Engeland om veel boeken en lesmateriaal op te sturen en medicatie die ze dan grotendeels gebruikte voor anderen.
Ze liet haar jonge kinderen ook redelijk vrij vind ik.

Wat mij ook trof was dat ze het leven gewoon namen zoals het kwam. En dat ze het met steeds minder te stellen hadden.

Dit boek is een ode aan haar ouders. Een beetje laat, maar toch mooi.